Een goede vriend van mij zei ooit eens “when it comes to music, i’m all into serial monogamy”. Juist ja! Ook ik blijk het kader van de (muzikale) seriële monogamie in mijn levensstijl in te passen. Sinds de release van Radioheads LP7 vorige week, In Rainbows genaamd, kan niets me meer bevredigen dan het werk afkomstig van dit groepje Britten.
Revolutie Radiohead
Tien jaar na Ok Computer slaagt Radiohead er opnieuw in om een muzikale revolutie te ontketenen. Centraal staat dit keer niet enkel het nieuwe album In Rainbows zelf, de opvolger van het ondertussen vier jaar oude Hail To The Thief, maar tevens de ingenieuze en ongeziene marketingstrategie waarmee de groep zijn album aan de man tracht te brengen.
Voor het eerst mag de luisteraar immers zelf bepalen welk bedrag hij voor de muziek van de Britse band neertelt. Op deze manier schaakt Radiohead zijn luisteraars eigenlijk in een morele patstelling. Immers: waarom betalen voor muziek die je ook gratis van het net kunt plukken? Uit de eerste cijfers blijkt in ieder geval dat het met de moraliteit van internetgebruikers inzake het (il)legaal downloaden toch de goede kant uitgaat: gemiddeld wordt 5 pond (€ 7,20) neergeteld voor In Rainbows.
Voor zij die nu liever niets betalen is er in december natuurlijk nog steeds de fysieke release van het nieuwe album: een discbox met een bonus-cd, het album op vinyl en hoopje extra artwork. Hiervoor moet evenwel een vaste prijs van 40 pond (€ 60) worden neergeteld.
Cryptische Complottheorie
Hoewel het album aanvankelijk pas ten vroegste ergens in 2008 verwacht werd, besliste de band begin oktober om de jongste telg tien dagen later, op tien oktober (10/10), op de wereld te zetten. Het nieuwe album bestaat overigens uit tien letters, bevat tien tracks en zou – volgens de geruchten – te downloaden zijn via tien servers.
Eerder in september dit jaar zond de Britse groep negen cryptische boodschappen de wereld in. Een ervan was de afbeelding ‘Xendless Xurbia’ met honderden naar beneden en boven wijzende pijlen. Enerzijds een referentie naar de titel van het nieuwe nummer ‘Down Is The New Up’, anderzijds alluderend op het legaal downloaden (up- en downstream) van het nieuwe album. Een andere boodschap was de volgende: “Yes. We Are. Still. Alive. Blink your eyes. One For Yes. Two For No. Code. Code. Code. Xendless”. Hoe dan ook, de tiende boodschap volgde exact op tien oktober zelf.
Maar waarom de nadruk op het getal tien? Eenvoudig: het getal tien verwijst naar de binaire code, zijnde 101010. Zodoende kan ‘(X)endless (X)urbia’ dus opgevat worden als gevangen zitten in een binaire code. Aldus de complottheoristen van Puddlegum 2.0.
“I’m all the days that you choose to ignore”
Het zevende luik in het succesverhaal van Oxford’s finest leunt het meest aan tegen het treurende en melancholieke tweeluik Kid A/Amnesiac en het eerder elektronisch geïnspireerde Hail To The Thief. Aan de succesformule lijkt dus weinig veranderd te zijn, hoewel In Rainbows meer muzikale subtiliteiten en details kent dan alle voorgangers in de reeks.
De plaat trapt af met ‘15 Steps’, een op beukende beats drijvend nummer waarin – verrassend genoeg – ook plaats is voor het gejuich van een groepje kinderen. Rocken doen we op ‘Bodysnatchers’, het enige echte gitaarnummer op het album. Maar met ‘Nude’ laat Thom Yorke er niet langer twijfel over bestaan: “don’t get any big ideas / they’re not gonna happen”. Tegelijkertijd een compromisloze eerlijkheid en een minimalistische schoonheid, in schril contrast met de sinisterheid van ‘Weird Fishes /Arpeggi’.
‘All I Need’ lijkt bij aanvang de intentieverklaring bij uitstek. Al zal snel blijken dat het hier wel om een hopeloze eenzijdigheid gaat: “I’m all the days that you choose to ignore”. Het akoestische ‘Faust Arp’ moet ons hierbij een tijdelijke gemoedsrust schenken vooraleer we met het daaropvolgende ‘Reckoner’ beseffen dat het nooit meer goed zal of kan komen, ondanks de overtuigende duidelijkheid die ‘House Of Cards’ tentoonspreidt.
Na acht nummers kondigt het einde zich driftig aan met ‘Jigsaw Falling Into Place’, in eerdere (live)versies verschenen onder de naam ‘Open Pick’. “Wish away the nightmare / you’ve got a light you can feel it on your back”. Hoewel dat kleine, brandend lichtje nagenoeg onmiddellijk terug gedoofd wordt bij het horen van de eerste noten van de afsluitende pianoballad ‘Videotape’: “this is my way of saying goodbye / because I can’t do it face to face / I’m talking to you after it’s too late / from my videotape”.
Een redelijk direct einde dus, zoals we dat allerminst gewoon zijn van Yorke en co. Maar laat dit hopelijk het begin zijn van nog eens zeven schitterende platen in de overtreffende trap.
