Na ‘Overleven in de Wetstraat’ van werkloos CD&V-senator Pol Van den Driessche, waagt ook een tweede politiek journalist zich aan een gooi naar een geschreven neerslag van het Belgisch politieke bedrijf. De Vadder Ivan, is zijn naam. ‘Het DNA van de Macht’ zo heet zijn boek.
Contradictie
Ondanks de verdienstelijke poging van De Vadder om de politiek dichter bij de gewone mens te brengen, blijft de klassieke hamvraag op mijn lippen branden: in welke mate kan je met een inhoudelijk politiek boek een publiek dat nagenoeg niet of allerminst geïnteresseerd is in datzelfde politieke bedrijf, bereiken? Intuïtief ben ik geneigd om te antwoorden (helemaal) niet. Anno 2007 is en blijft politiek nog steeds een zaak van persoonlijke interesse. In dat opzicht is er in vergelijking met tien jaar geleden dan ook heel weinig veranderd: voor een iemand roept politiek passionele gevoelens op, een ander associeert het nog steeds met machtsmisbruik en ongeloofwaardigheid. En dat zal altijd zo blijven. Net daarom blijven alle initiatieven die tot bedoeling hebben de modale burger dichter bij de politiek te betrekken verdienstelijk, ongeacht of ze nu hun gewenste effect bereiken of niet. Want democratie, dat is uiteindelijk een zaak van en voor iedereen.
Kaas met gaten
Het boek kaart zeven (cruciale) thema’s van de Belgische politiek aan. Respectievelijk: de grondwet, het koningshuis, de wetgevers, de oligarchie, de particratie en de symbiotische relatie tussen journalist en politiek. Als bijna-politicoloog had ik toch wat problemen rond de (halfslachtige) uitwerking van deze zeven componenten. Over het ‘Belgische politieke labyrint’ zijn honderden boeken te vinden. De situatie trachten te schetsen in honderd zesentachtig bladzijden is veeleer het schoolvoorbeeld van wat de Grieken als hybris bestempelden, dan van vijf minuten politieke moed, zoals dat nu in sommige regeringskringen weerklinkt. Natuurlijk worden er tal van cruciale elementen aangeboden om een redenering op te bouwen, maar op geen enkele plaats in het boek wordt die redenering coherent verder uitgewerkt. In dat opzicht is het boek dan ook veeleer een ordinaire kaas met gaten, hoewel ik van een politiek journalist kaliber De Vadder, een smeuïge Chaumes had verwacht.
Paarse signatuur
Het geheel wordt ook gespijsd met anekdotes (vooral van paarse signatuur) uit het dagelijkse leven van een politiek journalist. Wat me meteen de impact doet beseffen van acht jaar paars. In tijden van mislukkende regeringsvorming is dat misschien vooral een mijmering naar – zo lijkt het nu al – een lang vervlogen tijd.
