Aanvankelijk zou er opgetreden worden in een ‘intiemer’ Vorst, maar door een overweldigende ticketverkoop mochten Interpol en Blonde Redhead gisteren in een nokvol Vorst Nationaal spelen.
Geen slappe kost
Dat de overgrote meerderheid niet gekomen was voor Blonde Redhead was al van in het begin duidelijk. Geheel onterecht overigens. Het trio leverde met 23 dit jaar een van de betere platen af en ze wisten de afgelopen jaren toch wel een sterke live-reputatie op te bouwen, getuige de opener My Impure Hair dat het toch vooral van zijn effectjes moet hebben. Maar ook Spring and Summer By Fall (hit!) en Dr. Strangeluv bleven live verbazingwekkend overeind staan. Ondanks de lauwe reactie van het publiek allerminst een slappe set.
“Show me the dirt pile”
Hetzelfde kon trouwens van Interpol gezegd worden. De New Yorkers staan erom bekend er weinig woorden aan vuil te maken en met hun strakheid gewoon alles naar huis (annex “the dirt pile”) te spelen. Om eerlijk te zijn heb ik altijd moeite gehad om dat te geloven, maar in Vorst werd gedurende twee uur werkelijk alles wat rechtstond of zat door deze Amerikanen simpelweg respectievelijk omver– en weggeblazen. Het publiek at daarbij uit hun hand.
Onvoorwaardelijk fantastisch
Het fantastische is dat de band daar onvoorwaardelijk koel onder blijft. Geen nietszeggend gejen van het publiek, en evenmin een resem lullige bindteksten. In plaats daarvan ligt de nadruk volledig op de muziek zelf. Bovendien komt het geluid van de groep live nog veel meer tot zijn recht dan op plaat. Resultaat? Een paar mastodonten van nummers waaronder de keelgrijpers Hands Away en Slow Hands, een bibberende uitvoering van Lighthouse, de recente rockers The Heinrich Maneuver, Mammoth en Scale of meer dansbaar spul zoals C’mere en Evil.
‘Turn on The Bright Lights’-ronde
En net wanneer je denkt dat het na anderhalf uur niet meer beter kan, wordt er nog een knallende bisronde tegenaan gegooid, opgebouwd rond het oudere werk. Krijgen we nog door onze strot geramd: Stella Was A Diver And She Was Always Down, het rockende PDA, de persoonlijke favoriet NYC, en het afsluitende (in stijl trouwens) Untitled.
Goden op hun hoogtepunt
Veel beter dan dit zullen (en kunnen) Paul Banks en de zijnen waarschijnlijk niet worden. Dit hoeft echter geen pijnlijke vaststelling te zijn, maar veeleer de bevestiging dat vier jonge – en minder jonge – goden momenteel op het hoogtepunt van hun carrière zitten. Zwaar onder de indruk. Heersers!
Links » MySpace / Official Site
YouTube » Slow Hands / C’mere / Obstacle 1 / NYC / Mammoth
De heren van interpol hebben ongetwijfeld een zeer goed concert gespeeld.
Jammer genoeg stond er een dove idioot achter de mixtafel, die vanaf het tweede nummer de noodzaak zag om enkele knopjes naar rechts te draaien. Deze persoon heeft dit concert vakkundig verkloot, jammer voor de toeschouwers en interpol, mijn vrije tijd, diesel, parking en een ticket van 36€. De oorsuizingen kreeg je er gratis bij.
Ik vind het eveneens een prachtig optreden… Niet elk nummer was even correct gespeeld en af en toe leek er iets mis te gaan met het geluid, maar toch was ik helemaal verkocht. (Toegegeven, ik was al jaren verkocht, maar toch
)
Stevig optreden van Interpol. Een groep die zonder “air” je enkele uren aan je stoel nagelt, schitterend!
Ik geef Nestor gelijk, die man achter de mixtafel sloeg er regelmatig naast. En dat niemand daar ingrijpt vat ik niet. Ik ben liefhebber van pure klanken maar zelfs een leek kan dit niet goedkeuren. Daardoor was het geluid van het voorprogramma een regelrechte ramp. Precies samengesmolten klanken. De mensen rond me waren het sprekend met me eens.