Die avond passeerde alles nog even voor mijn ogen. De slotsom van mijn oeverloze gedachtenstroom die mezelf overigens al meerdere dagen van mijn slaap weerhield. Er zijn in dit leven een aantal dingen waaraan je niet mag of kunt toegeven. Het gaat om gevoelens of verlangens die – moest je eraan toegeven – in staat zijn jezelf volledig kapot te maken. Die, moest je eraan toegeven, gestaag elke strategische steen uit die zorgvuldig geconstrueerde muur rond je heen zouden plukken totdat er niets anders zou overblijven dan een wankel fundament. Een metafoor voor hoe ik werkelijk in elkaar zit.
♫ Garbage – Queer
Het bracht me bij (de herinnering aan) de nacht dat ik geklemd lag in je sterke armen. Aan de morgen waarop onze lichaamsgeuren zich mengden met de algemene mufheid die de kleurloosheid van de kamer moest verdoezelen. Aan het moment waarop ik mezelf tegen je borstkas aanschurkte en je knuffelde. Toen stond ik er helemaal niet bij stil, maar later zou blijken dat het hier om het zorgvuldig toedekken van een algemene gevoelloosheid zou gaan. Niets anders dan een prospectieve afscheidsronde. Een morgen zonder de geur van verse koffie.
♫ The Arcade Fire – Wake Up
Nog al te vaak doet die herinnering mij wegdromen op sequenties die een maat zijn voor niets. Niet omdat alles wat we beleefden niet echt was, op dat moment was immers alles echt, maar omdat het niet langer duurde dan vierentwintig uur. Dat maakt zesentachtigduizend en vierhonderd seconden. Zo lang duurt een maat voor niets. Kon enkel de dam in mijn hersenen daar nu maar genoegen mee nemen.
♫ Silversun Pickups – Lazy Eye
