♫ Snow Patrol (ft. Martha Wainwright) – Set Fire To The 3rd Bar

Ondanks de hereniging, die zich bijna twintig jaar geleden voltrok, blijft Berlijn dan ook onmiskenbaar een schizofrene stad: een stad met twee geesten die af en toe samenkomen, maar overigens parallel van en onafhankelijk naast elkaar lijken te lopen. Het is tevens een stad van extremen waar aan evenwicht slechts een secundaire rol is toegedicht. ‘Berlin ist arm aber sexy’, de woorden van regerend burgemeester Klaus Wowereit.

De mooiste manier om een dag te beginnen in Berlijn is gaan joggen in een van ’s stads mooie parken of baantjes trekken in een van de vele olympische zwembaden. Meteen een kennismaking met de open sfeer die de stad kenmerkt. Zo is het een gewoonte om na het zwemmen naakt te douchen, iets wat nagenoeg ondenkbaar is in België. Er is ook meer oogcontact en in sommige gevallen maakt een Duitse Schwule je meteen op een overigens niet mis te verstane manier duidelijk dat hij je wel ziet zitten.

Na het frühstücken is het onvermijdelijk de metropool intrekken. Overweldigd door z’n grootte (met het sightseeing alleen al kan je minstens een week vullen) begint de charmerende kennismaking in Mitte, het historisch centrum van de stad.

Bijna dertig jaar lang werden de inwoners van Berlijn van elkaar gescheiden door de Muur (Berliner Mauer), de grimmige 45-kilometer grens tussen het communistische Oosten en het kapitalistische Westen. Veel meer dan om een psychologische scheiding ging het om een fysieke scheiding: wie naar de overkant wou kon dit ofwel via een aantal controleposten, waardoor het bekendste Checkpoint Charlie, ofwel op een illegale manier. Wie betrapt werd moest het met de dood bekopen. Vandaag kan het verloop van de Muur gevolgd worden via markeringen in het wegdek. Het brengt ons naar de Potsdamer Platz: een verlaten plein waar de Berlijnse Muur ooit dwars doorheen liep. Tegenwoordig kan Potsdamer gezien worden als een stad in de stad. Een van de blikvangers is het Sony Center, waar onder andere bioscopen, cafés het filmmuseum geherbergd zijn. Daarnaast vinden we er ook de 103 meter hoge Kohlhoff Tower met Europa’s snelste lift.

Op de Pariser Platz markeert de Brandenburger Tor, de enige overblijvende stadspoort en tevens het symbool voor de hereniging van Oost- met West-Duitsland, de overgang van de prachtboulevard Unter den Linden naar het grootste stadspark Tiergarten. Rufus Wainwright omschreef het in zijn gelijknamig nummer als volgt: ‘I have suffered shipwreck against your dark brown eyes / I have run aground against your broken down smiles / believe me when I tell you I have no place to go / but to go where the wild flowers grow and the stone gardens bloom’. Dat het om een liefdesverklaring gaat voor zijn Duitse vriend doet geen afbreuk aan het feit dat het park een zekere sfeer in zichzelf herbergt: ‘doesn’t matter if it’s raining / we’ll get to the other side of town’. Wie het park trouwens doorwandelt komt aan de Siegessäule.

Direct naast de Pariser Platz ligt het monument ter herdenking van de holocaust slachtoffers (Holocaust Manmahl). Ook het Duitse federale parlement (Bundestag) heeft in de oude Rijksdag (Reichstag), inclusief glazen koepel, een nieuwe huisvesting gekregen en vormt er het nieuwe politieke hart van Berlijn.

Tenslotte is er de Alexanderplatz (in het voormalige Oost-Berlijn) met de Fernsehturm. Deze is 368 meter hoog en daarmee tevens het hoogste gebouw van de stad. Toen de toren af was bleek dat er zo rond het middaguur een kruisvormige schijn valt op de stad, de zgn. wraak van de Paus (‘Rache des Papstes’). Een doorn in het oog van de Oost-Berlijners (en de sovjets) die de rol van de kerk zoveel mogelijk trachten te minimaliseren. De Star Wars-fans onder ons zullen echter vooral de lichtflitsen die de toren voortbrengt onthouden zodat het precies een ‘Death Star’ lijkt.

Ook cultureel en architecturaal heeft Berlijn heel wat te bieden. Het Museum für Gegenwart (Hamburger Bahnhof), om er maar eentje te noemen, heeft altijd leuke en boeiende tentoonstellingen. Wie naar het museum wandelt, passeert trouwens het modernistische Hauptbahnhof.

Wat doorzakken en uitgaan betreft zijn er verschillende mogelijkheden. Je hebt onder andere Kreuzberg (dé jongerenbuurt bij uitstek) en Schöneberg (een ‘queer ghetto’ in de meest letterlijke zin van het woord). Echt bekomen van het overweldigende Berlijn moet zeker en vast in Zum Schmutzigen Hobby (Prenzlauerberg) gebeuren. Het doet een beetje denken aan de Pink Flamingo’s, maar dan met meer en mooiere fags en een toilet behangen met heteroporno. Vroeger serveerden ze er trouwens blowjobs (shot Jägermeister met Mangosiroop). Tegenwoordig is de kaart van verfickte Longdrinks en verhurte Cocktails iets beperkter, maar je krijgt er nog altijd de heiße Ohren gratis en voor niks bij.

Foto’s via Flickr.

Tegen mijn wil in voelde ik mezelf verstijven. Op eenzelfde manier zoals ik geparalyseerd was in een droom die ik onlangs had. Het had alles te maken met de manier waarop ik mensen, schijnbaar ook jou, een plaats toedicht in mijn leven. En vooral hoe ik daarmee tracht om te gaan. Het was dus een droom gewijd aan extremen en niet aan evenwicht. Een radicaal antagonisme zoals het moment waarop destijds ook de lust diametraal tegenover van de liefde stond.

Nooit heb ik in het verleden enige waarde aan dromen gehecht, noch heb ik ze een plaats in mijn leven gegeven. Maar die recente ervaring ben ik blijven zien als een fatale bedreiging. Omdat de verleiding nu, in tegenstelling tot vroeger, onzinnig is; maar hoe onzinnig ook, tevens in alle opzichten onweerstaanbaar blijft. Het is in dat soort determinisme dat het gevaar schuilt. Het is in dat soort quasi-patstellingen dat ik mezelf (tevergeefs) niet meer probeer te schaken want “if I let you / you would make me destroy myself / in order to survive you / I must survive myself.”

♫ Garbage – Queer

Het bracht me bij (de herinnering aan) de nacht dat ik geklemd lag in je sterke armen. Aan de morgen waarop onze lichaamsgeuren zich mengden met de algemene mufheid die de kleurloosheid van de kamer moest verdoezelen. Aan het moment waarop ik mezelf tegen je borstkas aanschurkte en je knuffelde. Toen stond ik er helemaal niet bij stil, maar later zou blijken dat het hier om het zorgvuldig toedekken van een algemene gevoelloosheid zou gaan. Niets anders dan een prospectieve afscheidsronde. Een morgen zonder de geur van verse koffie.

♫ The Arcade Fire – Wake Up

Nog al te vaak doet die herinnering mij wegdromen op sequenties die een maat zijn voor niets. Niet omdat alles wat we beleefden niet echt was, op dat moment was immers alles echt, maar omdat het niet langer duurde dan vierentwintig uur. Dat maakt zesentachtigduizend en vierhonderd seconden. Zo lang duurt een maat voor niets. Kon enkel de dam in mijn hersenen daar nu maar genoegen mee nemen.

♫ Silversun Pickups – Lazy Eye

(1) Chris Meloni voert de lijst aan. Sommigen onder jullie zullen hem ongetwijfeld kennen als Keller uit de Amerikaanse gevangenisserie Oz, waarin hij er een vrij ‘passionele’ relatie onderhoudt met een van zijn mannelijke medegevangenen. Dit exemplaar wordt overigens geleverd met de mooiste kont die ik ooit gezien heb. Ik zei: de mooiste kont die ik ooit gezien heb!

(2) De eerste ereplaats gaat naar Justin Theroux. Deze pezig gespierde kerel staat overigens in ondergetekende zijn naaste vriendenkring ook wel bekend als fuckable Joe uit Six Feet Under. Maar ook David Lynch maakt af en toe gebruik van ’s mans diensten. Enig minpunt is dat de stoppen bij Theroux al eens durven doorslaan, getuige Muse’s videoclip Hysteria.

(3) Matthew Fox, niet te verwarren met de gelijknamige priester, mag de tweede ereplaats bekleden. De reden? Niemand slaagt erin om na tig maanden op een vreemdsoortig eiland te hebben verbleven er nog steeds ongelooflijk geil uit te zien. Behalve dr. Jack uit Lost dus.

(4) Valt net naast het schavotje: Peter Krause. Hij had alles om hoger te kunnen scoren in mijn lijstje, maar deed het duidelijk niet. Zijn stilistische bocht vanaf het tweede seizoen van Six Feet Under is de voornaamste oorzaak. We zien ze liever spontaan, ruw en ongeschoren.

(5) De – letterlijke – middenmoot is voor George Clooney. De acteur die het ondertussen een jaar zonder zijn hangbuik varkentje moet stellen blijft een vaste waarde, maar is toch duidelijk aan een retour bezig. Hij kan me evenwel nog steeds krijgen.

De overige plaatsen worden verdeeld onder ietwat meer bereikbaar (hoewel) en lokaler mannelijk schoon. De Leuvense politicoloog Stefaan Fiers (6) mag altijd zijn onderzoek uit de doeken komen doen. Idem dito wat de Gentse methodologie-specialst Hans Waege (7) betreft. Zowel onderzoeken als foto’s kunnen gegoogled worden. Als zelfrespecterend bijna-politicoloog mag de Ecolo-politicus Jean-Michel Javaux (8) trouwens ook de hete lijst in.

Tot slot wordt het gat toegereden, no pun intended, door indietwat Denison Witmer (9). De laatste plaats tenslotte is voor James Lavelle (10), de man achter Unkle.