Aanvankelijk zou er opgetreden worden in een ‘intiemer’ Vorst, maar door een overweldigende ticketverkoop mochten Interpol en Blonde Redhead gisteren in een nokvol Vorst Nationaal spelen.
Geen slappe kost
Dat de overgrote meerderheid niet gekomen was voor Blonde Redhead was al van in het begin duidelijk. Geheel onterecht overigens. Het trio leverde met 23 dit jaar een van de betere platen af en ze wisten de afgelopen jaren toch wel een sterke live-reputatie op te bouwen, getuige de opener My Impure Hair dat het toch vooral van zijn effectjes moet hebben. Maar ook Spring and Summer By Fall (hit!) en Dr. Strangeluv bleven live verbazingwekkend overeind staan. Ondanks de lauwe reactie van het publiek allerminst een slappe set.
“Show me the dirt pile”
Hetzelfde kon trouwens van Interpol gezegd worden. De New Yorkers staan erom bekend er weinig woorden aan vuil te maken en met hun strakheid gewoon alles naar huis (annex “the dirt pile”) te spelen. Om eerlijk te zijn heb ik altijd moeite gehad om dat te geloven, maar in Vorst werd gedurende twee uur werkelijk alles wat rechtstond of zat door deze Amerikanen simpelweg respectievelijk omver– en weggeblazen. Het publiek at daarbij uit hun hand.
Onvoorwaardelijk fantastisch
Het fantastische is dat de band daar onvoorwaardelijk koel onder blijft. Geen nietszeggend gejen van het publiek, en evenmin een resem lullige bindteksten. In plaats daarvan ligt de nadruk volledig op de muziek zelf. Bovendien komt het geluid van de groep live nog veel meer tot zijn recht dan op plaat. Resultaat? Een paar mastodonten van nummers waaronder de keelgrijpers Hands Away en Slow Hands, een bibberende uitvoering van Lighthouse, de recente rockers The Heinrich Maneuver, Mammoth en Scale of meer dansbaar spul zoals C’mere en Evil.
‘Turn on The Bright Lights’-ronde
En net wanneer je denkt dat het na anderhalf uur niet meer beter kan, wordt er nog een knallende bisronde tegenaan gegooid, opgebouwd rond het oudere werk. Krijgen we nog door onze strot geramd: Stella Was A Diver And She Was Always Down, het rockende PDA, de persoonlijke favoriet NYC, en het afsluitende (in stijl trouwens) Untitled.
Goden op hun hoogtepunt
Veel beter dan dit zullen (en kunnen) Paul Banks en de zijnen waarschijnlijk niet worden. Dit hoeft echter geen pijnlijke vaststelling te zijn, maar veeleer de bevestiging dat vier jonge – en minder jonge – goden momenteel op het hoogtepunt van hun carrière zitten. Zwaar onder de indruk. Heersers!
Links » MySpace / Official Site
YouTube » Slow Hands / C’mere / Obstacle 1 / NYC / Mammoth
Categorized in Music
Tags: seen live
Op zondagavond werd in de Ancienne Belgique op zeker gespeeld. Geen grote verrassingen in de AB Flex (semi-seater: half-zittend, half-staand) deze keer. Wel ronkende namen als Great Lake Swimmers en hoofdact Jose Gonzalez.
“Nice to see some familiar faces”
De sympathieke Canadezen van de Great Lake Swimmers, voor de gelegenheid een kwartet, moeten het podium van de beste concertzaal in Brussel ondertussen als hun broekzak kennen. Hun vierde passage werd dan ook zonder scrupules van wal gestoken met het intieme Moving Pictures, Silent Films. Overigens enorm typerend voor de rest van de setlist, die uit – nog meer – introverte en breekbare songs bestond. Geen indrukwekkende passage, maar wel genoeg overtuigingskracht om datgene te krijgen waarvoor ze gekomen waren: (eindelijk?) erkenning!
Verve(e)l(en)d
Hetzelfde kon helaas niet gezegd worden over Jose Gonzalez. De Zweedse singer-songwriter had blijkbaar zijn enthousiasme thuis gelaten: er werd zo weinig mogelijk contact gezocht met het publiek – op de obligatoire ‘dankjewels’ na – en in ruim vijftig minuten werd er door zijn set geraasd, bestaande uit nagenoeg volledig Veneer en wat nummers uit In Our Nature. Dat Gonzalez er niet beroerd om zit om er wat covers tussen te gooien is iedereen bekend. Naast Heartbeats (The Knife) en Teardrop (Massive Attack), kregen we ook Hand On Your Heart (Kylie Minogue) en Smalltown Boy (Bronski Beat) geserveerd. Hoewel het leeuwendeel enthousiastelingen in het publiek mij ongetwijfeld zal tegenspreken, liet de Zweed allerminst een beklijvende indruk na.
Links Jose Gonzalez » MySpace / Official Site
YouTube » Heartbeats / Crosses
Links Great Lake Swimmers » MySpace / Official Site
YouTube » Moving Pictures, Silent Films / Your Rocky Spine
Categorized in Music
Tags: seen live
Twee uur lang stond Rufus Wainwright op ongekende hoogte te schitteren in het Brusselse Koninklijk Circus. Ergens tussen meeslepende pop, random queerness en drama. Maar keer op keer met een esthetiek die aansluit bij een groots operastuk.
Release the star(s)
De set begon heel sterk met een groteske versie van Release The Stars. Meteen valt op dat Wainwright en zijn begeleidingsband (inclusief blazers, gitaren en drums) strak op elkaar staan ingespeeld. Onmiddellijk was de sfeer geschept, overigens toonaangevend voor het gehele optreden dat hoofdzakelijk bestond uit tracks van zijn jongste plaat. In het eerste uur passeerden onder andere Going To a Town, Sanssouci (vergezeld van een meer dan fantastische blazerssectie), en – de persoonlijke favoriet – Rules and Regulations. Vooral ingetogen luisterliedjes dus, hoewel met Beautiful Child een extravagant glittermoment ingelast werd.
Staande ovatie
Af en toe echter zakte het tempo van de set een beetje in elkaar, maar nergens ging het geheel écht vervelen. Al gauw kwam de finale in zicht en die hield Rufus dan ook volledig voor zichzelf. Een verkleedpartij en een schitterende vaudevilleact, daarrond draaide de Judy Garland cover Get Happy. Tenslotte mocht zijne majesteit het ook nog even hebben over zijn visie op de wedergeboorte van een homoseksuele Christus tijdens Gay Messiah. Moeilijk in woorden te vatten, maar vast en zeker een groots concert én een grootse Wainwright. Absolute klasse, tout court!
Links » MySpace / Official Site
YouTube » Going To A Town / Rules & Regulations / Oh What A World
Categorized in Music
Tags: seen live
Het gaat goed met Bloc Party. Na eerdere passages in de Ancienne Belgique en op Rock Werchter mocht het Brits viertal gisteren het podium van de Antwerpse Lotto Arena op. Met een maximumcapaciteit van 7500 mensen meteen ook goed voor de grootste zaalshow van deze tournee.
Valse start
Om exact kwart na negen kwam de groep het podium opgerend. Nog voor de eerste noot gespeeld werd was het duidelijk dat het publiek er zin in had. De ambitie van opener van dienst Song For Clay (Disappear Here) was dan ook eenvoudig: datzelfde publiek in lichter laaie zetten. Al snel bleek echter dat de lat hiermee iets te hoog gelegd was. Meer zelfs: het viertal moest enorme moeite doen om met de daaropvolgende nummers het publiek (volledig) mee te krijgen. Pas met de aanhef van het hitje Banquet leek de vaart er enigszins wat in te komen.
Boosdoener(s)
Eens op dreef zat alles over het algemeen wel goed hoewel het hier en daar toch beter kon. Het grote probleem was wellicht de veel te grote zaal waardoor alle vormen van intimiteit verloren gingen. Laat dat laatste nu net heel belangrijk zijn voor een band als Bloc Party die het, met een bescheiden discografie van twee platen, toch vooral van zijn muziek moet hebben. Ook de minimalistische inkleding van sommige nummers (cf. de nieuwe single Flux, waarvan slechts een geraamte overbleef) zorgde toch voor enige gelatenheid.
“Real Bloc Party fans flash their breasts”
Net voor de eerste bisronde dook overigens het eerste stel tienerborsten, vergezeld van een naïve jeugdige adoratie, op. Frontman Kele Okereke bleef er vooral redelijk koel onder, maar het leverde de band toch een gloriemoment op. (Twee keer) terugkomen deed diezelfde Okereke trouwens verkleed in een apenpakje. Na een zestal bisnummers naderde het einde met rasse schreden. En met het einde een toch overwegend positief overhellende balans voor Bloc Party.
Links » MySpace / Official Site
YouTube » Banquet / The Prayer / Flux
Categorized in Music
Tags: seen live
De avond viel over Brussel. De ingrediënten voor een beslist herfstige avond waren aanwezig: guur weer en een snedig windje. De treinen – niet eens meer zo overvol – spuwden de laatste verloren pendelaars terug uit, de donkere grootstad in. Een beetje verderop voorzag het New Yorkse kwintet, The National, in de nodige nestwarmte.
Het (geheime) succesrecept
De sound van de band wordt voor een groot deel bepaald door de diepe stem van leadzanger Matt Berninger. De man had er trouwens niets beters op gevonden dan een stuk tape aan zijn schoenen te plakken zodat hij niet uitgleed op het podium. Overigens goed voor een running joke doorheen de show. Een ander ingrediënt voor het typische geluid moet vast en zeker het los-vast bandlid Padma Newsome (violist én toetsenist) zijn die het geheel voorziet van een extra dosis energie.
“You’re the tall kingdom I surround”
Neem dit alles in rekening en je krijgt een fantastisch optreden (understatement!), waarin bijna het volledige Boxer aan bod kwam, afgewisseld met ouder werk uit Alligator. Bovendien balanceerden de New Yorkers constant tussen uitzinnige rockers en ingetogen luisterliedjes. Echter nooit liet de band daarbij zijn vurige intensiteit los. Eén hoogtepunt was Racing Like A Pro, vergezeld van een driekoppige Brusselse blazersectie. Na een anderhalfuur durende set en een vijftal bisnummers later was het einde (helaas) in zicht. Toch zal er geen twijfel over bestaan dat The National zich groots toonde. Meer zelfs, wat mij betreft: show van het jaar!
Links » MySpace / Official Site
YouTube » Daughters of the Soho Riots / Brainy / Fake Empire
Categorized in Music
Tags: seen live
